Σε Πέρασμα Χιονιού

Πέρασε χιόνι σαν ιστορικό παρόν κι έπειτα έλιωσε

αφήνοντας μια Κηφισιά και πάλι εκτός της ιστορίας.
Ακούω βόμβο από αίμα στα κρεβάτια των αστών
παραδομένο στη γενετική φθορά μες στις γενιές
που το διαδέχτηκε ο Μαυραγορίτης και ο Εργολάβος.
Μπάντες του Δήμου που οδηγούν περιφορές εικόνων
από εκκλησίες του υπηρετικού προσωπικού και διηγήσεις
για Παναγίες σε ψυχιατρεία πίσω από κλεισμένες πόρτες.
Γυναίκες που είδαν τη ζωή να τους απομακρύνεται
σαν διαβασμένο μυθιστόρημα του περασμένου αιώνος
και άντρες που κέρδισαν την υστεροφημία τους
σε ταξιτζήδες που τους ψάχνουνε σαν δρόμους.
Δεν ζεις εδώ, μόνο θυμάσαι και σαν να διαβάζεις Χέγκελ
τη διακριτική παρουσία της εργασίας μες στους κήπους
ημερομηνίες αυτοκτονιών δραμάτων και χρεοκοπίας
από Παρίσια ολίγον πια το πλείστον Νέας Υόρκης
γεμίζει ο τόπος με φωνές νεκρών παιδιών κι αναρριχητικά
που μόλις επιτρέπουν ένα βλέμμα προς τα παιδικά σου χρόνια.
Πέρασε χιόνι άγραφο χαρτί κι έπειτα έλιωσε
σαν χρόνου πένθος μακρινό για των ανθρώπων τα έργα.