Ο Μάρκος είναι πληγωμένος από απένθητη αγάπη
ωστόσο η γαλήνη της μουσικής έχει ξεπεράσει τα λόγια του.
Γι αυτό ας φανταστούμε μια καρδιά σαν τη δική του
να βάζει τα λόγια του στο σωστό τους δρόμο:
Όταν με βλέπεις να περνώ
από τη γειτονιά σου
θα είναι μια θα είναι δυο
πριν πάρω τα φιλιά σου
Τα βήματά μου χάρισα
στην πόρτα της αυλής σου
να μπω να κόψω γασεμί
να πάρω το φιλί σου
Γειά σου Μάρκο
αηδονάκι στο αγκάθι
Πάντα ζητούσα μια καρδιά
να 'ναι σαν τη δική μου
κι έχεις καρδιά κι έχεις κορμί
που ανθίζει στο κορμί μου.
Στο Νίκο, πάντα
