Οι τόποι των υποσχέσων είναι πάντα πιο μικροί
γι αυτό με ξέρει καλά η νύχτα ίσως κι η μουσική
που τείνει να εξανεμίζει τόπους για το χρόνο της.
Η πόλη μάλλον βράζει και φτάνει ακόμα ως κι εδώ
σαν μια τηλεόραση ξεχασμένη ανοιχτή σ' ένα δωμάτιο
που οι ένοικοί του κοιμούνται σαν αδιάβαστα ποιήματα.
Ακούω ένα θόρυβο από πρόσωπα που θα 'θελαν στιγμές
από εκείνο που δεν θέλω πια του κόσμου κι όσο κι αν
δεν το θέλω μου είναι αδύνατο καν να τους το χαρίσω.
Η ελευθερία είναι ένα κορίτσι που κρυώνει και νυστάζει
όσο κι αν από μακριά το αγαπούν τόσο που να ζητάει κάποτε
τη βαρύτητα ενός φιλιού να το ξαναφέρει στον κόσμο.
Ο Βιβάλντι έστριψε πατώντας νερά στην πλατεία Αγίου
Μάρκου... L'estro armonico, του λέω. Ανησυχώ, μου λέει
για τα περιστέρια κι ό, τι άλλο απόψε απόμεινε υπαίθριο.
Τότε κατάλαβα ότι η μουσική όταν δεν την ακούμε πια
χτίζει πάλι νύχτες στους υπονόμους των ευρωπαϊκών
πόλεων για να σταθούν οι αρχιτεκτονικές της μέρας.
Θα καταλάβουμε όλους, μα όλους τους καθεδρικούς
και σαν να μην πέρασε χρόνος από πάνω μας εκεί
θα κάνουμε έρωτα τη συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου.
Είστε κιόλας πολλοί για να μη μου είστε θόρυβος.
