Winter tale, της Ειρήνης Σουργιαδάκη

Η ιστορία μου θα ξεκινήσει μια μέρα που μια φωνή από παλιά, πολύ βαθιά θαμμένη θα αρχίζει να σαλεύει μέσα στο κεφάλι μου. Ο πόνος. Και τότε θα βρεθούμε. Θα βρεθούμε, γιατί να μη βρεθούμε κι όχι γιατί θα πρέπει κι ίσως και να ‘μαστε πραγματικά δύο, κι όχι ένας κι άλλος ένας, όχι ένας μόνος του κι ο άλλος μόνος του. Δύο, κι όχι ένας, κι ο ένας να υπάρχει κι ο άλλος να μην υπάρχει κι ο ένας να ακούει κι ο άλλος να μιλάει κι ο ένας να κοιτάζει κι ο άλλος να βλέπει κι ο ένας να αναπνέει κι ο άλλος να ζει κι ο ένας να χάνει κι ο άλλος να χάνεται κι ο ένας να χάνει κι ο άλλος να κερδίζει κι ο ένας να αγγίζει κι ο άλλος να αισθάνεται κι ο ένας να γελάει κι ο άλλος να πεθαίνει κι ο ένας να κλαίει κι ο άλλος πάλι να πεθαίνει και στο τέλος ο ένας να φεύγει κι ο άλλος να πρέπει να αναστηθεί αλλά να πεθαίνει αφού όσο κι αν προσπαθήσω για ένα happy end, έτσι θα γίνεται πάντα.

Τα μισά της χιλιάδας

Είναι ωραίες οι λέξεις του ανθρώπινου σώματος... τις τιμάς από μικρό παιδί με τον πόνο... ξέρεις άσφαλτα όλες τις διαβαθμίσεις.. οξύς γλυκός διαρκής περαστικός κεραυνοειδής... έχεις κρατήσει στο χέρι σου πεντακοσάευρο; Η ζωές της ευρώπης παίζονται στα πενατακόσια ευρώ... αγάπες, γάμοι, κηδείες, αρρώστιες, αλλιώς για τους έχοντες και κατέχοντες διαθέσιμα τα πεντακόσια, κι αλλιώς για τους μή κατέχοντες... υπάρχει κάτι αποκάτω μου που απο τον πόνο του το λέω στομάχι... κάθε τόσο μου έρχονται νέα για ζωές σπασμένες που τιμολογούνται στα πεντακόσια ευρώ... οι αποδώ των πεντακοσίων ευρώ και οι αποκεί των πεντακοσίων ευρώ... στη μέση το καλάσνικοφ που οπλίζεται... κατά πως λένε κοντά στα βόρεια σύνορά μας... κοστολογείται κι αυτό στα πεντακόσια ευρώ... κάποιος μας βάζει διλήματα των πεντακοσίων ευρώ, ανάμεσα στον πόνο και το καλάσνικοφ... σύντομα θα διαλέξουμε...

Μετά... θα σου το πω μετά...

ΕΡΑΣΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ, ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΕΠΙΜΕΝΕΙ Ν’ ΑΓΑΠΆ

Τί ράθυμα ποδάρια! Και τί βήμα αργό! Αχ, πόση
μου φέρνει μαύρη βλάβη ο Θάνατος – ποτέ δε σώνει!
Ο δρόμος μου στο οικείο ψέμα μέσα μεγαλώνει·
με μένα σκανδαλίζονται όλοι οπού ’χει χαντακώσει!

Τα μάτια μου άγνοια φανερώνουν – τόση και άλλη τόση:
παραπλανούν τις αυταπάτες που με κάνουν σκόνη
και κρύβουνε τα χρόνια που αγόγγυστα σηκώνει
η ράχη μου, κρατώντας τις αισθήσεις μου εν υπνώσει.

Στον κόσμο αφίχθηκα, της μάνας μου έχοντας αφήσει
τη φυλακή· μα ιδού, στο μνήμα από έρωτα σιμώνω:
οι φλόγες του μες στην κοιλιά τους μ’ έχουν φυλακίσει.

Στα χρονικά όρια, που μου βάζει ο Θάνατος, θα λυώνω
φλεγόμενος: το πιο μικρό τρανό θε ν’ αβγατίσει,
κι εγώ για πάντα θα πεθαίνω στης φωτιάς τον πόνο.

Κεβέδο, Μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής...

Ασπρόμαυρη Πρωϊνή Προσευχή

Στην Κατερίνα Σκλαβούνου, για τα κόπια της

Άσπρο πουκάμισο φορώ

Κοίτα και τη φωτογραφία του Σκαλκώττα
για να δεις πως η λαϊκή αριστοκρατία
ενσωματώνει στο χρόνο
ότι είναι άξιο να ενσωματωθεί...

Μάγκνα Μάτερ

Θα το σηκώσω το γάντι Χ2. Είδες κανέναν του έντεχνου να φωτογραφίζεται με τη μάνα του; Είναι απελευθερωμένοι, παναπεί δεν έχουν αναλάβει ακόμα συνειδητά το κόστος, να τους τα έχει κόψει, κι άρα μένουν με κομένα... φαίνεται από το πως ξεπουλιούνται στη δημοσιότητα... Γιατί θέλει αρχίδια να την πληρώνεις με την φιλόδοξη περιπτερού, με την πουτάνα και την Παναγία ταυτόχρονα και να έχεις το άχ γι αυτό τον κόσμο που έχει μόνο δυο συντεταγμένες: Μάνα και θάνατο, από τον καιρό της Μεγάλης Μητέρας... την αενάως ανανεούμενη συμβολή της μεσογείου στον παγκόσμιο πολιτισμό. Φωνές από νεογέννητα αθανασίας σε ένα τεράστιο βρεφοκομείο όπου το κλάμα γίνεται γεγονός αισθητικό... να το νογάνε οι μεσόγειοι ως φορείς του αρχαιότερου τρόπου να αισθάνεσαι τον κόσμο... Αν δεν κλαψεις για τη μάνα που σε γέννησε θα φύγεις άκλαυτος απ' αυτόν τον κόσμο... θα σε καταραστεί η θεά να μη βρεθεί γυναίκα να σε κλάψει... Το πράγμα μπλοκάρει όχι μόνο κάθε λειψόγαμη Σώτη, αλλά και ενίους ψυχαναλυτάς... που δεν έχουν φοιτήσει στο παραθαλάσσιο κοιμητήριο όπου σαν πρόβατα βόσκουν οι τάφοι της μεσημβρίας... Διότι από ζώντας από τα αγαθά της μητριαρχίας γνωρίζω και γνωρίζεις πως όλες του κόσμου τις μητέρες τις λεν Γεσθημανή ( Θα το διορθώσω στην επανέκδοση) και πως στο τέλος εσύ θα ιδρώσεις το αίμα για να μάθεις ποιός νόμος κυβερνάει τ' ανθώπινα...

Αυτό που συγχωρεί

Το ιστολόγιο τελεί υπό κατάληψιν...

Kalimeroudia apo V. kyrie Mixo mou,

Kai sto leo eilikrina, kathe proi anoigo to blog kai elpizo na eheis valei tragoudia opos palia (tora teleutaia oi epiloges sou mou epeftan ligo varies, oute me treis sodes den tis honeua). Kai vlepo 'Savvopoulos', pou den tou eho kai kamia trelli ektimisi (lathos mou, tha kano nisteia apo patates kai makaronia mehri tin Protohronia). Alla ela pou o titlos tou asmatos kati mou kanei, kai leo, den to akouo to rimadi, mi me poune kai monohnoti, etsi gia na epivevaiotho oti o Savvopoulos ki ego den eimaste symvatoi?

Kai afiste ta, kyrie Mixo mou. Spyridoula m'ekane me ti Stirella tou, o paihtis! Piga karfi sto fototypiko, evgala fototypia tis palames mou se A3, kai tis eho kollimenes ston toiho apenanti mou tora na tis troo gia proino.

Ti na po, tin trella mou, alli mia fora tin eho patisei etsi sti zoi mou me ti Margarita Zorbala (tin eiha ki auti sto ftysimo). Ki erhetai sti V na tragoudisei me Mahairitsa, kai pao kai ti vrisko meta kai tis zitao sygnomi. De me afise apo tin agkalia tis…

Ithikon Didagma: Auto pou sou aresei asto stin akri. Ekei pou den sou aresei (i pou nomizeis pos den sou aresei) psahne…

A, a, sou'ho ki allo didagma:

I. D. n° 2: O MIXOS EINAI KORYFI!!!!!

Υ.Γ. Τα παραλές για το Μίχο, αλλά τι να πει ό άλλος, ενάμισι χρόνο Καλιθέα Ειρήνη,
ότι θες μπορείς να λες. Και όπως είχαμε πει, δυο φορές το χρόνο και αν... σιγά που θα με δεις να κλαίω...:)

Στους Πουλημένους Ποιητές

"Low Bap σημαίνει να στηρίζεις το λόγο σου με τη ζωή σου... Με το No sponsors φωνάζουμε αυτό που θέλαμε πάντα να φωνάξουμε, μπορεί να μην είναι σωστός τρόπος, μπορεί εμείς να είμαστε λάθος, τουλάχιστον να ξέρει ο κόσμος ότι εμείς έτσι το κάνουμε και το φωνάζουμε σε αυτό το χωριό... Το φωνάζουμε για να το ακούσουν όλοι, είναι η λογική των Ζαπατίστας βάλαμε τις κουκούλες για να μας δεις, νομίζω ότι σε αυτό το τόπο αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά..."

Εδώ είμαστε αλληλέγγυοι. Εδώ δεν είμαι μόνος... Ο εξευτελισμός τριών ολόκληρων γενιών ποιητών, αριστερής συνείδησης και δεξιάς τσέπης, νεκροταφεία της Ακαδημίας, ζητιάνοι του υπουργείου πολιτισμού, εξευτελισμένοι της πένας... Αυτοί που στηρίζουν το λόγο τους με τη ζωή τους, φυτρώνουν σαν τα αγριόχορτα στις παρυφές των εθνικών οδών... Τα ξερατά μου σε όλους σας... Δεν πουληθήκατε γιατί η εποχή ήταν δύσκολη. Πουληθήκατε γιατί ήσασταν εξαρχής λίγοι...

Μικρό Άπειρο Ποίημα

Το να πάρεις λάθος δρόμο είναι να φτάνεις ως το χιόνι
και το να φτάνεις ως το χιόνι
είναι να βόσκεις αρκετούς αιώνες τα χόρτα των κοιμητηρίων.
Το να πάρεις λάθος δρόμο είναι να φτάνεις στη γυναίκα,
στη γυναίκα που το φως δεν φοβάται,
στη γυναίκα που σκοτώνει δυό κοκόρια σ' ένα δευτερόλεπτο,
στο φως που δεν φοβάται τα κοκόρια
και στα κοκόρια που δεν ξέρουν να λαλούν πάνω στο χιόνι.
Αλλά αν το χιόνι ξαστοχήσει στην καρδιά
μπορεί να φτάσει ο άνεμος της Όστριας
κι όπως ο άνεμος δεν παίρνει υπόσταση απ' τους στεναγμούς
πρέπει να βόσκουμε χωρίς ανάπαυση τα χόρτα των κοιμητηρίων.
Είδα δυο πονεμένα σταχυα από κερί
που θάβανε ένα τοπίο ηφαιστείων
και είδα δυο τρελά παιδιά να τις πατάνε κλαίγοντας
τις κόρες των ματιών απόνα δολοφόνο.
Αλλά το δύο ποτέ δεν ήταν αριθμός
γιατί μια αγωνία είναι κι η σκιά της,
είναι η κιθάρα όπου η αγάπη απελπίζεται,
γιατί είναι η απόδειξη ενός άλλου απείρου
που δικό σου δεν είναι
κι είναι τα τείχη του νεκρού
και η ποινή για την καινούρια χωρίς τέλος αναγέννηση.
Οι νεκροί μισούν τον αριθμό δύο
μα ο αριθμός δύο αποκοιμίζει τις γυναίκες
κι όπως η γυναίκα φοβάται το φως
το φως τρέμει μπροστά στα κοκόρια
κι όπως τα κοκόρια μόνο ξέρουν να πετούν πάνω στο χιόνι
πρέπει να βόσκουμε χωρίς ανάπαυση
τα χόρτα των κοιμητηρίων.

10 Ιανουαρίου 1930,
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ποιητής στη Νέα Υόρκη.
μετ. Β.Λ

Υ.Γ. Αντιστέκομαί σου σύντεκνε...:)

Συμβολή στη δισκογραφία του Λόρκα

Μου το επεσήμαναν με τον τρόπο τους από τον Ιστό.
Ελπίζω να το προσέξουν και οι τρείς νεαρές
που κάνουν τα διδακτορικά τους, πάνω στο Λόρκα.

( Ως αντιχάρισμα μια ιστορία για το ποίημα Κιθάρα... στα ιπανικά ακούγεται έτσι: εμπιέθα ελ γιάντο ντε λα γκιτάρρα... και το διπλό ρό στα ισπανικά κουδουνίζει... είναι απόγευμα στο πάτιο του Φονσέκα... άλλη μια φορά ετοιμάζουν οι σπουδαστές Λόρκα... μπάστα Λόρκα... κάτι Γιαπωνεζούλες κάνουν πρόβα το τραγούδι... σταματάω και συνειδητοποιώ πως το γκιτάρρα μαδρουγάδα, καγιάρλα... είναι ωραία τρισύλλαβα για να τους δείξω το ρυθμό... αρπάζω ένα χαρτί με το ποίημα... και κάνουμε είκοσι λεπτά πρόβα ... τα γιαπωνεζάκια τρομάζουν με τέτοια αδιακρισία... η Μαρί Κάρμεν περνάει, άντα Μίχος, τενέμος ενσάγιο... έχω ένα ωραίο λευκό πουκάμισο σιδερωμένο στο χέρι... διαβάζω λούνα λούνα από το Ρομανθέρο Χιτάνο... και Μεχίας, στα ισπανικά, ενώπιον διεθνούς κοινού... εμπειρίες που υποτίμησαν βαθιά μέσα μου τον επαρχιωτισμό του ελληνικού πανεπιστημίου... φτωχομπινέδες καθηγητές της φιλολογίας... οι μισοί κακοί ποιητές... φτύνω τα λόγια της ανάγνωσης... πάνω στα πάσα του Κατράκη... τόσο μονάχος... μ' αυτή την βρωμοπατρίδα που δεν χωράει πια ομορφιά... α λας θίνκο ντε λα τάρδε.)

Αλυσσοπρίονο

Κάποτε κόβει αέρα... κάποτε κομματιάζει νυχτερινά κοντέινερ με σκουπίδια... κάποτε ένα σώμα ως να συγκατανεύσει μάρμαρο... τότε ανάβουνε αναπτηράκια από κερκίδα σε κερκίδα... τόσο που να γίνεσαι ένας εις σμικρόν τραγουδιστής σε συναυλία... ή το μπουζούκι του τσιτσάνη... που του περίσεψε το μέτρο και βάζει δυο φορές το κυριακή... με τη χαρά του ανθρώπου που αγάπησε λεμόνια... και τα πουλάει πόρτα πόρτα και χωρίς μεσάζοντες... πουλάει λεμόνια κι αγοράζει μάτια... τόσο που να ξεχνάει το θηρίο της αγοράς... και στην τιμή ενός φιλιού τα δίνει όλα... κάτι λεξίδια από κενοτάφια λεξικών... κι από στρατόπεδα συγκέντρωσης σε αίθουσες σχολείων... αυτός ο τρομοκράτης των σημασιών... με βολές κατά ριπάς πολυσημίας... ο μισημένος απ' τους πρακτικούς... ο σφετερισμένος από δάσκαλους ανέραστους... το φόβητρον κάτω από των κοριτσιών τις φούστες... ο γαμιάς του αλφάβητου...

Ο Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε στις 12 Φλεβάρη του 1922

Οι άγγελοι τυλίχτηκαν κι έγιναν ρόδα στην αφή μου,
εκεί όπου δεν ήμουν εκ του κόσμου τούτου έχω έναν
κόσμο πιά τις λέξεις μου να κατοικώ να ζω και να συνομιλώ
ένα θάνατο, καθώς οι πόλεις βράζουν μακρυά σαν εργοστάσια
της καθημερινής λήθης του θανάτου. Ένα αγκάθι
από άγγελο και ρόδο θα πληγώσει κάποτε το δάχτυλό μου
κι από την πληγή που δεν θα κλείνει θα δω την ώρα
του ξοδεμένου αίματός μου έξω απ' τα ρολόγια.
Μόλις που εισβάλλει στις μεγάλες μητροπόλεις το γεγονός
ότι ο νεκρός θεός θα μας αφήσει τελικά βουβούς
να πέσουμε στο αποτρόπαιο του ανώνυμου. Ομως εγώ
έγραψα. Έβαλα λέξεις, ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο
για να μου δώσουν ένα όνομα πιο πέρα από το θάνατο
να γίνω ο Ρίλκε, πενήντα χρόνια αργότερα σε μιαν
άλλη γλώσσα, σ' ένα παιδί, που θα διάβαζει ότι έγραψα
και θα βρει έναν τρόπο για ν΄αφήσει λέξεις, όντας
κι εκείνο όπως εγώ, όχι εκ του κόσμου τούτου, κι επιπλέον
να βρει το πάθος εν ονόματί μου να γυρέψει, σε καιρούς
θανάτου του θεού, τον άγγελο να φτερουγίσει προς το ρόδο
ενός ξοδέματος προσωπικού θανάτου. Θα έχω εκπληρωθεί.

¡Diles que no me maten!, Του Χουάν Ρούλφο

Το κείμενο εδώ

Η φωνή του Ρούλφο εδώ

Ούτε θυμάμαι τί από τη βιογραφία του Αντρέα απασχολούσε το πανελλήνιο, στους διαδρόμους της Εξόρμησης, έλεγαν πολλά... Διαβάσαμε στην Ελ Παϊς ότι πέθανε ο Χουάν Ρούλφο... Γυρίσαμε το άρθρο: Με εκατόν είκοσι σελίδες, περνάει στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας... Ο Νίκος το πέρασε και δημοσιεύτηκε... Έτσι, ασύμμετρο, σαν την περίεργη γραφικότητα, ανθρώπων που μοιράζονται ομορφιές σε μια μοναξιά επαρχιακού κουτσομπολιού... Αυτοϊκανοποιούμενοι και αυτοϊκανοποιημένοι ετοιμάζονταν για την εποχή της γραφομανίας... Ο χρόνος πέρασε από πάνω μας, μόνο για να επιτείνει τη φρεσκάδα που διατηρεί το κείμενο πάνω από τις ζωές μας... Δεν φτάνει κανείς Ρούλφο για να ανατρέψει τη βαθιά χωριαταρία της γραφής ενός λαού απερχόμενου από την Ιστορία...

Η εμμονή από τον Καθρέφτη του Ταρκόφσκι

Δραστήριο Μέλος, Τι αλλο φοβάσαι;

Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω...

Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.

να μι' άπ' τα ίδια, ίδιοι δρόμοι, ίδιοι κύκλοι
γαβγίζουν οι άνθρωποι σκιάζονται οι σκύλοι
θρηνούν μανάδες και που να ξαποστάσεις
οταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις
έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες
βαρέθηκα τα έγκυρα-είναι ολοι προβοκάτορες!

που πιάνονται απ'το φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστουσ στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα
έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω
ψάχνω λοιπόν ότι φοβάσαι για να γίνω

γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ
και μοιρολόι στην Παλαιστίνη
τυφλός στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη
πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό
- χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό -
μοναχός στο Θιβέτ κι aboriginal στην Αυστραλία,
τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία·
εθελοντής γιατρός απ’ την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ’ ανύπαντρη μάνα·
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,
εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα
και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα·
βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο
- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω

Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω
κάνω και την αρχή – δε γουστάρω να ησυχάσω!

Τι άλλο (τί άλλο;) φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
(τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω)
κι ας έχω (τα πιο ωραία εγώ να χάσω)
τόσα πολλά κι ωραία να χάσω
(έχω τόσα πολλά και ωραία να χάσω;)

Κι ούτε στιγμή (κι ούτε στιγμή σου λέω! ούτε στιγμή!)
μη ρωτάς τι θα απογίνω
(μη ρωτάς για μένα φοβισμένε! μη ρωτάς!),
μου φτάνει (αλήθεια μου φτάνει!)
που δε γουστάρω να ησυχάσω
(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω
– πες μου, τι άλλο φοβάσαι!)


Τι άλλο (τί άλλο;) φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,
διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,
σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι
και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.
Σφαγμένο θηλυκό απ’ τους γονείς του στην Κίνα
κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ’ την πείνα.

Τι άλλο (τί άλλο;) φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια·
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει·
στο τοίχος της ντροπής stencil απ’ τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…

Στο αεράκι του χρήματος

Εκείνοι θα ήθελαν πολύ να τους κρίνουμε από το έργο τους, σαν να ήταν κιόλας πεθαμένοι. Μα τα μηνύματα έχουν πυκνώσει με τα χρόνια. Ξέρουμε πια, ποιός είναι φραγκοφονιάς, ποιός ενοχλεί τις πωλήτριες στο Μέγαρο για δωρεάν εισητήρια, ποιός τρώει τζάμπα στα ρεστοράν με λεφτά του υπουργείου πολιτισμού, ποιός τηλεφωνεί για επιδότηση με τη συναυλία σολντ άουτ, ποιόν πιάσανε να μην έχει πληρώσει λεωφορείο στο εξωτερικό... αν μας φορτώνουν τα παιδιά και τις γκομενές τους εξ όρισμού στο ατάλαντο...και διάφορα άλλα της αναγκαίας ξεσυνερισιάς και του εμετού που φέρνει το ξεπούλημα στην κουλτούρα του χρήματος. Έτσι το πράγμα αλλάζει τα ζύγια μέσα μας στην εποχή του γενικευμένου ξεπουλήματος: Το ερώτημα που συνοδεύει κάθε εχέφρονα, εκτός από τους τσιτσερόνε των πολιτιστικών, είναι αν το έργο τού καθενός είναι ικανό να μας κάνει να παραβλέψουμε το βαθμό και τον τρόπο του ξεπουλήματός του στην εποχή... Όλοι κάνουν πως δεν το ξέρουν, αλλά τους προδίδουν τα μάτια τους στις συνεντεύξεις... Έχουν αυτή την εκτός χρόνου αλαζονεία ότι κάποιος τους χρωστάει... Δεν θα δω την ταινία σας αγαπητέ μου... Δεν με ενδιαφέρει το πολίτικαλ κορέκτ μιας τέχνης που ασχολείται με τον εμφύλιο ενώ η χώρα φλέγεται...

Η Φαναφαρλώ της Κηδείας

Ο Θεός να με συχωρέσει, αλλά κάτι χρόνια
τώρα, δεν υπάρχει κηδεία χωρίς το γέλιο της...

Ο Ροστροπόβιτς παίζει Μπάχ

Στον καθεδρικό στη Σαλαμάνκα, από την πλάγια πόρτα... εκεί που κρέμεται ο Χριστός με τα αληθινά μαλλιά, στον τοίχο, ο Ροστροπόβιτς παίζει Μπαχ κι εγώ εσένα... αγγίζω το στόμα σου, όπως ακούγεται η φωνή του Χούλιο Κορτάσαρ, στο έβδομο κεφάλαιο από το Κουτσό... ή όπως μετράει σπονδύλους πάνω στο δέρμα ο Παστάκας... καμιά αίσθηση αμαρτίας... μόνο δροσιά σκιάς καλοκαιρινού μεσημεριού... και κάτι άχ που επιστρέφουν περιστέρια της αντήχησης... γόνα με γόνα... στήθος με στήθος... κι έπειτα γύρισμα για μια μικρή δαγκωματιά στο σβέρκο... ψάχνεις τα χείλη μου και βρίσκεις τοίχο... στο διπλανό παρεκκλήσιο τα τριαντάφυλλα έχουν φυλλοροήσει... όπως κι εγώ φυλλοροώ μέσα σου... ένα περιστέρι αληθινό αυτή τη φορά φτεροκροτεί ψηλά... και ξυπνάω.

Υλικά Εθνικής Εορτής

Ο δρόμος προς το σχολείο άδειος... έχουν έρθει τα πρώτα παιδιά... λευκά γάντια στα χέρια... το χέρι που φτιάχνει τη γραβάτα στο λευκό πουκάμισο... μπερεδάκια... στη στροφή στην εκκλησία... δάφνινα στεφάνια στον τοίχο... πολύ δάφνη ξοδεμένη που αγγίζει την ευτέλεια... οι πρώτοι ζητιάνοι κιόλας στα σκαλιά... στην εξέδρα των επισήμων τρακόσια μέτρα μακριά κυριαρχεί το πορτοκαλί... και οι μετανάστες που χαράζουν λευκές ευθείες στην άσφαλτο... η εξέδρα καραγκιόζ μπερντέ... δίπλα οι μικροφωνικές... ένα, ένα... οι κώνοι έχουν ένα έντονο πορτοκαλί... φτηνιάρικες καρέκλες με αυτοκόλλητα καρτελάκια επάνω... ο καλοκαιρινός πωλητής καρπουζιών σήμερα πουλάει σημαίες... κοιτάζω έναν σκονισμένο θάμνο στο διάζωμα... να πάρω τσιγάρα... να ελέγξω τη μνήμη της φωτογραφικής... να τηλεφωνήσω...

Edith Piaf, Los Amantes de Teruel

Chambao Duende del Sur

Υ.Γ. Ρισπέκτ, που λένε και οι νέοι.
Το πρώτο θετικό είναι μια αξιοπρεπής αποχώρηση.
Ήδη σας έχει βάλει κάπου πιο ψηλά από την πούλπα των χύμα...
Προσωπικά με πείραξε η επισκεψιμότητα χωρίς ανταπόδοση...
ήθελα να πιστεύω πως το ενδιαφέρον ήταν εν τέχνη,
το εσώρουχο εν τέχνη με απωθεί αφάνταστα...:)

Γλάστρες

των ριάλιτυ, κάποτε θα γράψω τα επικολυρικά σας.

Παραμυθυτικός

Κορίτσι που δεν σώζεις κάπου, δεν το αγαπάς... το ξέρουν ως και τα κυλοτάκια της Ουκρανίας... πάνω από τα διαλυμένα σπίτια... κι αυτό ως δράμα την πρώτη φορά... μετά γίνεται κωμωδία και επαναλαμβάνεται αενάως... κι αν συμπαθείς μια στάλα το θύμα των ερμηνειών... της μαθαίνεις για τον ιππότη του Μίνου Ζώτου... που ήθελε αβροφροσύνες ρωσσικής υπαίθρου ο έρμος... και ήταν ο κυνηγημένος από αιτήματα για κρεβάτια... καμιά φορά συνειδητοποιείς την απειρία των όχι που έχουν τα λίγα ναι σου... και κυρίως ότι η ερμηνεία είναι αρρώστια... που θα πληρώσει κατά την πλάνη της ανάγνωσής του ο καθένας... τώρα που ο κόσμος έγινε κόλαση οικειότητας... είναι μια φρίκη να σου πετούν στα πόδια την από στίχο λαϊκό καρδιά τους... και μέσα σου τίποτα να μη βρίσκεται να την σηκώσει... κορίτσι του Ελύτη να μιλάει σαν καψουρεμένη τσιφτετελόβια γίνεται;... σαν να λέμε σκυλάς με φράκο... που εξαντλεί τη δράση των στοχαστικών προσαρμογών... μπορείς να κελαηδάς τη σημασία που παίρνεις ακόμα κι από σπόντα... αλλά εκτός του ότι είσαι στο σαλόνι των απορριφθέντων εξ ορισμού... υπάρχει και η ώρα του τελευταίου πλήκτρου που σου λέει: τραγούδα όσο θες και δεν τον έχεις... για τούτο τη φιλοδοξία ζωής που γράφεις... κοίτα να τη βρείς... έτσι όπως βρίσκει κάποιος μια ζωή... χωρίς δηλώσεις...

Υ.Γ. Η διάγνωσις της ασθενείας της ερμηνείας γίνεται μετά βεβαιότητος
με την παρεμβολή ασχέτου κειμένου,
το οποίον και τυγχάνει απαντήσεως αποχρώσεως οργισμένης...
(και κανένας μαλάκας που ελπίζει κρεβάτι μπορεί να εμφανιστεί...)
( Το Ιατρικό Λεξικό)
Υ.Γ.2 Έχουμε γίνει πολύ καθάρματα...:)

Έλα

Λινζερί

Καλά, όταν είδα τη γριά από τη Μνηστή
της Κορίνθου, με τη λεκάνη με τα σπέρματα
να προσέρχεται στα ευχολόγια, ακόμα γελάω...

Υ.Γ. Είχα τη φωτογραφία, μην πάει χαμένη...:)

Blogfly

Αισθηματική Αγωγή

Η μικρή μου πείρα από τούτο τον κόσμο
είναι πως το κάθετο στο όχι
θέλει να παραστήσει το οριζόντιο...

Το πρωινό

O ΓρÁφων

Ό Άλλος δεν υπάρχει... παναπεί δεν έγγυάται κανείς ότι ένα κι ένα κάνουν δύο... θέλει συμφωνία κυρίων και κυριών... διότι στην ιστόσφαιρα ας πούμε... το μουνάκι της αρπαγμένης λογοτέχνου άλλα κελαηδάει... κάτι φαλλούς θεώρατους επιθυμίας... που θέλει ένα τάγμα να περάσει απάνω της να ησυχάσει, και αν... ένα και ένα κάνουν ένα όταν μηρός ακουμπάει μηρό και γόνατο γόνα... και κάνει τέσσερα ή εφτά... όταν διψάει το πράγμα για ανοιγμένο φερμουάρ... ο Άλλος δεν υπάρχει και θα το πενθήσεις αυτό δια βίου... γι αυτό το αγοράκι Εμμανουήλ Άλφα Μπακακούλης θα ψάχνει εναγωνίως να βρει... τί σημαίνει αυτό το Άλφα στο ονομά του... έτσι θα γύρει στην αλυσσίδα των συμβόλων... μόνο εκεί υπάρχει ο αληθινός πατέρας του... και μόνον από εκεί θα μιλάει... ως υιός του πέμψαντος πατρός... ένω οι βάρβαροι στ΄αυτιά από βαρβάρων ψυχών... θα νομίζουν πάντα ότι μιλάει για λογαριασμό του... Μόνο οι μητέρες ξέρουν ότι γράφουμε... γιατί ο πατέρας εξ' ορισμού δυσπιστεί στη γραφή... και γιατί οι λέξεις είναι τα μη τέρατα... σώματα ωραία ομορφιάς... ξεσκλίδια χαδιών πάνω στο στήθος της μητέρας... Αποτυγχάνουμε τόσο κάθε φορά... ώστε η αποτυχία μας να αφήνει τα έξοδα της για μιαν ακόμα απόπειρα... έτσι έρχονται τα λόγια που ο καθένας είχε στο στόμα του... κάτω από τη γλώσσα... ώς να του τα δώσει σπαρταριστά και οικεία ο ποιητής... γιατί ο ποιητής είναι η βροχή που καθαρίζει τα φυλλώματα των λέξεων από τη σκόνη... αν με εννοείς...

Στο Θανάση Αθανάσιο.
Υ.Γ. Δεν μπορούμε, εμείς οι καταδικασμένοι της επιτυχίας,
ούτε τη λέξη αποτυγχάνω να ορθογραφήσουμε...:)

Ποίος ήτο ο Ρούιτ Χόρας

Εξαιρετικήν αγάπην είχε προς τον ζακύνθιον σπουδαστήν της ιατρικής Γεώργιον Ρώσσην, όταν δε επρόκειτο να αναχωρήσει εκ Παβίας, εδώρησε προς αυτόν το ωρολόγιόν του. Είδα το ωρολόγιον τούτο του Φώσκολου ( Σώζεται εν Ζακύνθω, εις την κατοχήν του κ. Λουδοβίκου Ρώμα). Είναι χρυσούν και τα σημεία των δώδεκα ωρών είναι μεταμορφωμένα εις δώδεκα γράμματα δια των οποίων ο Φώσκολος ήθελε να υπενθυμίζη εις τον εαυτόν του την πάροδον του χρονου:

HUGO RUIT HORA

Ούγου Φώσκολου, ΟΙ ΤΑΦΟΙ, Μετάφρασις Γ. Καλοσγούρου

Ρεφενές της τρίτης και κάτι πρωϊνής

Εδώ