Είπε Γέρων 2

Νομίζουν πως λένε κάτι σε διαμάχη του παρόντος
και μας δίνουν πληροφορίες άσφαλτες για τις
εικόνες του οικογενειακού τους ρομάντζου που
έχουν ανάγκη να εμψυχώνουμε. Όταν το ξέρεις αυτό
τους έχεις απλώς στο δοκιμαστικό σωλήνα των λόγων τους.
Αυτοί νομίζουν ότι σε πληγώνουν, εσύ ξέρεις ότι τους αγοράζεις
φτηνά στο πείραμα της επωνυμότητας.

Υ.Γ. Αυτοί είναι ικανοί να αγοράσουν το βιβλίο
που περιέχει το κείμενο του εξευτελισμού τους
και να το δείχνουν σε κανένα φίλο περήφανα,
λεγοντας: Εδώ μιλάει για μένα...:)

Είπε Γέρων 1

Είναι ένα είδος απόδοσης δικαιοσύνης που απελευθερώνει
να δίνουμε στους αξιολύπητους που έχουν συνείδηση ότι
είναι αξιολύπητοι, μια τελευταία δυνατότητα απόγνωσης
να δοκιμάσουν να τους μισήσουμε αντί να τους λυπηθούμε.
Όσο κι αν ξέρουν πως έτσι θα μας αυξήσουν τη λύπηση.

Χρόνια σου πολλά!!!

Και του λιμανιού και του σαλονιού

Συνάντηση του Χρήστου Γιανναρά και του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, σ' ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου

Μπορεί να χαίρεται ο εξ ορισμού χαμένος
το ασπρόμαυρό του ο φτωχομπινές... με τόση
φαντασμαγορία νερού από τα χέρια του και τίποτα
μα σε τούτο εδώ το αλωνάκι θα μπορούσε
να πεί είμαι ένας Γκεβάρα της ορθοδοξίας
ο Χρήστος Γιανναράς με πυρετό αποκάτω
από το γλόμπο των ευσεβιστών, το ανθρωπάκι τί να ξέρει,
και μια γυναίκα από το Μεξικό
να φέρει από το εικονοστάσι της
φιλώντας μιαν εικόνα κομαντάντε
που της είναι άγιος. Τόσο προκλητικό το συναμφότερον
για κείνον που δεν έχει ακόμα
ειρηνέψει με της μάνας του τα δόντια
και δεν βρίσκει ανάπαυση ότι κι αν κάνει
μες στις αγορές. Κι είναι ακριβώς εκείνοι
που θα ήθελε να τον συμπεριλάβουν που σκουπίζουν
πάνω του τα πόδια τους, που δεν τον θέλουν ούτε
για χαφιέ, έτσι άθλιος και θύμα όντας
του τρέχοντος της γνώμης των δημοσιογράφων
να θέλει ο μαύρος να ξεπουληθεί και να μην τον αγοράζουν.

Γάλα

Η Σωτηρία μιας Ψυχής

Γύριζε από Γερμανία για χριστούγεννα και εξω από το Βελιγράδι έκανε ατύχημα και το τσάκισε τ΄αμάξι, εκείνος όμως σώος... Πήρε τηλέφωνο να ειδοποιήσει για τα καθέκαστα τον πατέρα του... Μετά μας είπαν οι άλλοι την συνομιλία, που τον άκουγαν να μιλάει με το γιό του στο ακουστικό. Αφού άκουσε πως το αμάξι είχε καταστραφεί μα ο γιος του ήταν σώος έσωσε την ψυχή του με μια φράση που φτάνει ως εδώ: Γιέ μου εγώ τον κόσμο τον μισώ, και ξέρεις πως τον εκδικούμαι; ... Μεγαλώνοντας εσένα...

Διαφήμιση

Κυκλοφόρησε

Στηρίξτε την αξιοπρέπεια
των νέων δημιουργών

Στηρίξτε την αξιοπρέπεια της ποίησης

Στηρίξτε την αξιοπρέπειά σας
ως αναγνώστες

ΕΝΔΥΜΙΩΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Στηρίζουν την αξιοπρέπεια της έκδοσης

Βιβλία έτοιμα και για τις πλατφόρμες
ψηφιακής ανάγνωσης

endymionpublic@yahoo.gr

Αεράκι Κάτω Απ' την Ακρόπολη

Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς

Γιατί καθώς μες στην κραιπάλη ενός ξενοδοχείου
τα σώματα συμφύρονταν
νωθρά επειγόμενα να παρατείνουν
αναβολές μιας λύτρωσης μοιραίας

κάτι ανεμίσματα κουρτίνας
στο βλέμμα φαναρώσαν φευγαλέα λωρίδα
Παρθενώνος
θραυοντας τον αργό συντονισμό
φουσκώνοντας τρελή βιασύνη
για συνοπτικές διαδικασίες

να βγω στο δρόμο
να γυρίσω σπίτι μου
να μαζευτώ
να δω τι κάνω.

Γιάννης Βαρβέρης

Carpe Diem

Τυφλός Ορισμός του Ποιήματος

Μερικά πράγματα
πρέπει να γίνουν πιστευτά
για να γίνουν ορατά

Οικονομικό Ποίημα

Εκεί

Ο Ευρών Αμοιφθήσεται

Μερικοί διαθέτουν τέτοιον ιησουιτισμό της χωριαταρίας,
το μόνο αληθινό ιησουητισμό που έβγαλε η χώρα,
που απολογούνται δημόσια και γενικά για να συνεχίζουν
να χρωστάνε σε ανθρώπους που έβλαψαν
κατά την άσκηση της "λογοτεχνικής" τους παρουσίας
όχι γενικά, αλλά ειδικά και ιδιωτικά...

Ζητούνται χαμένοι όρχεις.
Ο ευρών αμοιφθήσεται !!!

Υ.Γ. Προς τους Αμφιτρίωνες: Προσέχετε πάντως. Το άτομο δεν είναι καθαρό. Αυτοαθωώνεται εύκολα, και δημιουργεί συγκρούσεις μόνο από καθαρή απόλαυση των συγκρούσεων. Τις οποίες διαχειρίζεται με το χειρότερο τρόπο. Η φιλία και η εκτίμηση γι αυτόν είναι ψιλά γράμματα. Κάνει το βαρύ πεπόνι, αφού κάνει την παλαινθρωπιά του, και μετά κατηγορεί τα θύματα ότι έχουν εμμονή μαζί του... Τον έχω πληρώσει και τον ξεπληρώνω...:) Ο μαιτρ της λυκοφιλίας και του αληθωρισμού στις κρίσεις του, όταν θίγουν ανθρώπους του μικρόσυμφεροντός του. Κατά τα άλλα αδιάφθορος...:) Την κυρά του σας τη φόρτωσε ή ακόμα;

Υ.Γ.2 Και υπογράφει και με τα δυο χέρια
για να στείλει άνθρωπο ένα χρόνο πριν τη σύνταξη στο δρόμο...

Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου

ΣΑΒΒΑΤΟ, 18

Ακόμη βρέχει. Αιωνίως φαίνεται θα βρέχει. Κι αιωνίως θα κυκλο-
φορώ με μιαν ομπρέλα ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ γεμάτη
ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία.

Ο.Ελύτης

Estilo Teflonico

Διανέμεται δωρεάν

Τεφλόν

Νέο ποιητικό σκεύος και όχι μόνο

Τεύχος 2

Φθινόπωρο-Χειμώνας 2009-2010
Ποιήματα, δοκίμια, κείμενα & μεταφράσεις

Διανέμεται δωρεάν

Κοπιάστε στα:
Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28

Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Σόλωνος 60

Εναλλακτικό βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37

Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας

Vinyl Microstore, Διδότου 34

Διανέμεται δωρεάν

DJ Thanasis

DJ Kostis

Μπεστ Σέλλερ

Κατόπιν απαιτήσεως των τηλεθεατών...
το βιβλίο που όλοι περιμέναμε.

Το ανύπαρκτο μπεστ σέλλερ με πολύ κόπο
από τις εκδόσεις ΕΝΔΥΜΙΩΝ

Στους dj Θ. και Κ.

Tu Quiere Volver y No Me Siento Na

Ο Γκότφριντ Μπένν σε Χειμερινή Λουτρόπολη

Πώς είναι ο Θρίαμβος από σαπισμένες γλαδιόλες
και με πόση επιείκια Θανάτου πέρασε η Ιστορία
μέσα από τα χέρια μου. Κρύβουν τους ανθρώπους
να μην τους αγαπάμε πια μέσα στην Ανημπόρια τους,
είναι μια Εξειδίκευση ας πούμε μετά Ψυχολογικής στηρίξεως
σωπάστε επιτέλους αυτή τη γυναίκα που ξεγεννάει
με ουρλιαχτά τον Πόνο της, να εφευρεθεί πάλι ο Θεός
για να την αναπαύσει πια να μην πονάει... ή μορφίνη.
Ποιήση είναι ακόμα αυτό: να απαλλαγείς απ' το Συναίσθημα
που σου αφήνει ένα σώμα που Υποφέρει.
Κι ο Λυρισμός ένα νυστέρι τεμαχίζοντας εικόνες
από παλιούς άτλαντες ανατομίας της ιατρικής Βιβλιοθήκης.
Είναι Αγρίμια τα μέλη των ανθρώπων κι εμφανίζονται
με συμπεριφορές απρόβλεπτες σε μυστικά Ανατομεία.
Μηχανές σάρκας περιμένοντας τον άνθρωπο
να λυθεί επιτέλους στην άγρια μερικότητά τους.
Τέτοιος ήταν ο κόσμος μου όσο τον άντεξα κι έγραφα
ν' αδειάσω πάλι για τ΄ασθενοφόρα του αιώνα των νεκρών.
Με κατηγόρησαν κι από τις δυό μεριές οι αθάνατοι
μα είχα τόση σάρκα να μεταποιήσω σ' έναν ανύπαρκτο Θεό
ώστε στο τέλος να μου μείνει η λάμψη του ήλιου
να με τυφλώνει γέρο στη χειμερινή λουτρόπολη
μες στη θριαμβική απουσία των σωμάτων.

Μηχανές Σάρκας του Τέρρυ Ρότζερς

Στην Πτέρυγα των Καρκινοπαθών

Μαλάκα, φωνάζει στο διάδρομο, και χρωστώντας
δάκρυα από γεννησιμιού της, εσύ ζεις κι εγώ, εγώ
πεθαίνω... γεμίζει ο τόπος οργή προς μετάφρασιν
και δόντια μητέρας σε παιδικά σπλάχνα τόσο
που να πετάς το ποίημα ανάμεσα σε σένα και ότι
θα μπορούσε να μιλήσει άνθρωπος σε άνθρωπο.
Όσοι αρχίζουνε τη μέρα τακτοποιώντας θάνατο
γαμιούνται σαν σκυλιά μετά στα κοντινά ξενοδοχεία
νοσοκόμες χειρουργείων με χωρίς εσώρουχα
και γιατροί με χρέη από νεότητος άπαιχτα
να τους καλπάζει ο αφανισμός σε λευκά σεντόνια.
Η σταγόνα του μαύρου που τα κάνει όλα γιορτή
γίνεται εμμονή σε κείνον που εικάζει την ελπίδα
σαν μια μορφή αθανασίας που δεν αξιώθηκε.
Τον σβήνεις άλλη μια φορά με τη γραφή
όπως σβήνεις ένα μουνί εξωθημένο από τον πόθο
που θα έκανε κατάχρηση της οικειότητας.
Ο θάνατος είναι κοινός και διαχωριστής απόλυτος
και η επομένη ενός έρωτα σου έχει κάπως δείξει
τον κόσμο συνεχίζοντας τη φαντασμαγορία του
αδιάφορος. Η επομένη του κορμιού σου θα είναι
πάντοτε μια εκδοχή τυφλη εκεί όπου κάποτε
θα βρεις κι εκείνον που η απελπισία του τον κάνει
να λησμονάει την κοινή μοίρα σαν μιας μάνας
παιδί οργής του εσύ να ζεις κι εκείνος να πεθαίνει.
Ένα αποποιηματάκι πάλι και καθάρισες...

Οι Δηλωσίες της Ημέρας

Όσοι είχαν υπογράψει δήλωση στη Μακρόνησο, με την ενοχή της θραύσης τους, απέφευγαν για καιρό να μιλήσουν ο ένας στον άλλον... τους διαχώριζε η ντροπή και κρύβονταν... αυτό είναι νομίζω το αμεταποίητο που φέρνει ακόμα γέροντες στο νησί στις επετείους... Παρόμοια συναισθήματα έχουν εσχάτως και η αριστερής καταγωγής που βρέθηκαν δηλωσίες του χρήματος... Αποφεύγουν να δουν ο ένας τον άλλον και να μιλήσουν... γιατί όσο κι αν παριστάνουν τους απρόσβλητους, μέσα τους έχει μείνει η ντροπή εκείνου που ξεπούλησε τα όνειρά του... Όταν τους συναντάς εκπέμπουν ένα είδος μυρουδιάς από ψυγείο κρεάτων... εκπέμπουν δυσφορία που οι εφυέστεροι από αυτούς τη μετρατέπουν σε έναν κυνισμό λόγων, όταν δεν αυτοαθωώνονται στην αναφορά κάποιου χειρότερού τους... Μια θλίψη.

Υ.Γ. Πριν από καιρό, ένα αστέρι στην πολιτική ανάλυση, πιτσιρικάς, μου είπε ότι συνήθως όταν το ένα κόμμα από τα μεγάλα έχει φιλοαμερικάνο αρχηγό, το άλλο έχει φιλοευρωπαϊστή. Δεν γίνεται να είναι και οι δύο στη μία πλευρά. Δεν βλέπω να διαψεύστηκε...

Εξ άλλου ο Μπουκόβσκι άκουγε κλασικά

Σε μια ταινία αμερικάνικη σκοτώνεται ένας μεθυσμένος νέγρος στρατιώτης, όπου ανακαλύπτεται μετά ότι τον σκότωσε νέγρος λοχίας τυπολάτρης του στρατεύματος, γιατί του χάλαγε την εικόνα του καλού νέγρου που είχε επιλέξει για τη ζωή του... Να γίνει δηλαδή αυτό που πίστευε ότι πίστευαν οι λευκοί ότι είναι ο καλός νέγρος.
Αυτό το φαινόμενο το συναντάς σε πολλούς από τους καταναλωτάς της κλασικής εν Ελλάδι. Δν ακούνε μουσική γιατί τους αρέσει, ακούνε μουσική γιατί πιστεύουν ότι τους ανεβάζει κοινωνικά. Καταναλωτές ενός ιδεολογήματος για το τι είναι ο Ευρωπαίος μαζί με τη μουσική τους θρέφουν και το μίσος για όσους δεν ακολουθούν τον ψυχαναγκασμό του βίου τους. Μαζί με τη μουσική τους εγείρεται και η μορφή του δικαιώματος του πιο χυδαίου ευρωπαϊσμού. Εκείνου που ξεκινάει από τη φροντίδα της ατομικής καθαριότητας και καταλήγει στο Άουσβιτς.
Σε μιαν εποχή που η ανοχή και η αληλεγγύη είναι αναγκαία για να ακούσεις ακόμα και κλασική μουσική και να παραμείνεις τελος πάντων άνθρωπος κι όχι υστερικά κατευθυνόμενο νευρόσπαστο, αυτοί οι γραφικοί τύποι, με ύφος μιμόζας αισχυντηλής, μας φιλοδωρούν με τον υψηλό ρατσισμό τους, ο οποίος μας εξηγεί επιτέλους γιατί τα κουαρτέτα του Σούμπερτ πάνε μαζί με τις πρωϊνές εκτελέσεις.
Θυμάμαι πόσο λυτρωτικό και απελευθερωτικό ήταν το γεγονός όταν διαβάζαμε την εμμονή του Μπουκόβσκι να κάνει μια ζωή εντελώς έξω από το σφιγμένο μπάτλερ που είναι το υπηρετικό προσωπικό μιας τέχνης που δεν βρίσκεται στα σπλάχνα του, και να ψάχνει κάθε ευκαιρία να ακούσει κλασική μουσική... γιατί αυτό ήταν η τάξη της άτακτης ζωής του.
Κάποτε θα πρέπει να οργανώνουμε εκδρομές εδώ δίπλα στην Ιταλία σε καμιά παράσταση Όπερας για να δουν τι ωραία ριζότο προσφέρονται στα ιερά φουαγιέ των μεγάρων, και πως κατόπιν όταν η παράσταση είναι κακή, εκσφενδονίζονται στη σκηνή. Γεγονός του οποίου τη χαρά ουδέποτε θα μας προσφέρουν οι αποκοιμισμένοι κλασικόβιοι του ενθάδε μεγάρου...

Υ.Γ. Πιθανό κεφάλαιο βιβλίου με τίτλο:
Ο Εξευρωπαϊσμός ως Ασθένεια.
Υ.Γ2 Με τον συμμετρικό του σοσιαλαγροίκο
θα ασχοληθούμε σε άλλη ευκαιρία...:)
Υ.Γ.3 Δεν φταίει η κλασική μουσική,
απλώς προσφέρεται για κατάχρηση από ανθρώπους
των οποίων η πάθησις συνίσταται
στην ενασχόληση με τα σωματικά απόβλητα...
και συνήθως υποκρύπτει απωθημένη ομοφυλοφιλία.

Αφιερωμένο στους ψαγμένους αναγνώστες....:)

Φύσημα

Εδώ σε έχω...

Υ.Γ. Οπότε μένει να εξηγηθεί πως στέκεται το άσμα, όταν μας συνοδεύουν κυρίες...

Υ.Γ.2 Εμείς μπορούμε να συνοδεύσουμε ένα φίλο, που πλαστογραφεί την ομοφυλόφιλη έλξη του σε μια συναυλία του Μάλερ... Κι εχουμε προσφέρει αποδοχή και αγάπη σε φίλους μας ομοφυλόφιλους χωρίς κουλτουριάρικα παρελκόμενα... Δεν υπάρχει πόθος της κλασικής και πόθος της λαϊκής... άνθρωποι που ποθούν υπάρχουν μόνο.
Δεν απαγορεύεται να είσαι ντροπαλός ομοφυλόφιλος. να μη μας ζαλίζεις με την κουλτούρα των προφάσεών σου να το αποδεχτείς μας ενοχλεί... κι ας μην έρθεις στα μπουζούκια αφού δεν το θέλεις. Πάμε Μέγαρο για το ξεκάρφωμα μπας και σου κάτσει και κανένα λατσό... Εσύ να είσαι καλά και να σε αγαπάμε...:)

Πέταμένα Λεφτά, τα "Λογοτεχνικά" περιοδικά

Κάθε χόμπυ έχει τα πεταμένα λεφτά του και η λογοτεχνία επίσης. Και φτάνει κάποτε μια μετακόμιση για να αξιολογήσεις, αυτή την εντροπία από σκουπιδόχαρτα που παρέλκει το χόμπυ σου. Ένας τελευταίος κόπος να τα μεταφέρεις σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο και να τα ανταλλάξεις με κανένα λεξικό. Δύσχρηστα, ποτέ δεν βρήκες μια πληροφορία που χρειάστηκες, συνέφερε πάντα να ξαναγοράσεις το τεύχος που σε ενδιέφερε.

Δεν διαβάζω λογοτεχνικά περιοδικά για δύο λόγους.

Ο ένας είναι ότι όλα έχουν επιφαινόμενη δημοκρατία. Μάλλον υποκρύποτουν οικογενειακές η και αυθαίρετες απόψεις γούστου και κυρίως την υποδόρροια παραδοχή ότι αυτοί που τα εκδίδουν έχουν αποδεχτεί τη μετριότητά τους, και προσπαθούν να εκθλίψουν από την έξουσία του περιοδικού όση αξία λείπει από τη γραφή τους, με όλες τις συνέπειες μιας κρυφής παραδοχής. Τα τελευταία χρόνια δε, ή θα έχουμε εμφανώς γκρίζα διαφήμιση στο περιεχόμενό τους, ή πληκτικά αφιερώματα σε συγγραφείς για κατανάλωση από εκπαιδευτικούς που γυρεύουν εναλλακτικό τυφλοσούρτη. Τα τελευταία τους θύματα.

Ο δεύτερος είναι ότι με το να έχουν συνεργάτες που δεν πληρώνονται για όσα γράφουν τα κάνει μικρές μηχανές όπου η απλήρωτη εργασία μετατρέπεται σε χρήμα από τους κατόχους των περιοδικών. Απο εκεί αρχίζει ένας ολόκληρος μηχανισμός διαφθοράς, που κινείται μεταξύ διαδρόμων εκδοτικών οίκων και διαδρόμων διαφόρων γραφείων υπουργείων για χρηματοδοτήσεις. Το γεγονός ότι καθαρά οικονομικά δεν μπορεί να σταθεί κανένα περιοδικό, μετατρέπει τους ιδιοκτήτες σε περιφερόμενους ζήτουλες, με όσα αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο της διαπλοκής και της συναλλαγής με την πενιχρή διαφήμιση των εκδοτών και των πολιτικών που έχουν λογοτεχνική παρουσία.
Και το χειρότερο είναι πως διαχέουν αυτή την παθολογία στα πολιτιστικά των εφημερίδων με τέτοιο τρόπο που να μην ξέρεις ποιος διαφθείρει ποιόν και ποιός μαθαίνει ποιον τα καθημερινά κολπάκια μιας βρώμικης επιβίωσης.
Είναι πολλή η βρωμιά, αν και σε μικροκλίμακα σε σχέση με την άλλη της πολιτικής, που πρέπει να ανεχτεί κάποιος για να διαβάσει ένα ποίημα που έτσι κι αλλιώς θα το δει δημοσιευμένο σε βιβλίο λίγο καιρό μετά ή κανένα κλεψιμαίικο άρθρο από έγκριτο λογοτεχνικό περιοδικό της αλλοδαπής.
Δεν τους πέφτει ιδιαίτερη ευθύνη, περισσότερη από εκείνου που προσπαθεί να φτάσει στη σύνταξη με μια προβληματική επιχείρηση, αλλά τελευταία η πίεση εξαφανίζει μαζί με τις προφάσεις και το ουδέτερο ή και αληθινό κάποτε περιεχόμενο.

Το τελικό μου συμπέρασμα είναι να μην διαβάζει κανείς λογοτεχνικά περιοδικά. Γιατί μέσα στη γενικότερη παρακμή, έχουν μετατραπεί σε ιμάντες μεταφοράς της γενικότερης διαφθοράς της κοινωνίας στη λογοτεχνία. Μη διαβάζοντας και επιταχύνοντας την τελική τους ακύρωση, βοηθάμε να εξαφανιστεί μια πηγή παθολογίας από τη λογοτεχνία μας.

Αν και δεν νομίζω ότι είναι μακριά η ώρα του πρώτου λογοτεχνικού περιοδικού που θα προσφέρεται δωρεάν. Δωρεάν γράφεται, να διαβάζεται και δωρεάν. Ποιός ο λόγος της παρέμβασης του βιοπορισμού κάποιου από την εκμετάλλευση του κόπου των άλλων; Όταν αντί για μια σε κάποια όρια ανιδιοτελή προσφορά στη Λογοτεχνία, από τη διακίνηση αυτή του δωρεάν, παράγονται αρρωστημένες εξουσίες που απαξιώνουν κάθε έννοια αξιολόγησης του λογοτεχνικού περιεχομένου, αντικαθιστώντας με κριτήρια εξωλογοτεχνικά την όποια αξία των γραφομένων; Ψύχραιμα και ήρεμα, έχοντας πετάξει λεφτά για χρόνια στην ύπαρξή τους, θεωρώ πως ήρθε η ώρα να μας απαλλάξουν από τις ευεργεσίες τους.

Μη διαβάζετε Λογοτεχνικά περιοδικά.
Είναι πεταμένα λεφτά,
και με αρνητικές συνέπειες
στην ίδια την παραγωγή και διάδοση της λογοτεχνίας.

Y.Γ. Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τους ανθρώπους. Συμπαθείς είναι μέχρι οικτιρμού. Αλλά λογοτεχνία που γέρνει προς τη μπακαλική, εκεί που ο κόσμος θέλει έναν χώρο καθαρό για παρηγοριά, και με πενιχρά οικονομικά οφέλη, πάει πολύ. Καταντάει καθαρή διαχείρηση μιζέριας.

Ευτράπελα Ηπίας Δικτατορίας

Μου έφερε το ποίημα, πληβείου της ποιήσεως... και θυμήθηκα τη δικτατορία, που οι εγράμματοι γονείς, ανασκεύαζαν στο σπίτι τα λεγόμενα εθνικώς των διδασκάλων... Συνέταξα με επιχειρήματα που δεν μπορεί να ανασκευάσει μια δάσκάλα που κατεβάζει τη γραμμή του παιδαγωγικού ινστιτούτου, μιαν ανασκευή και μιαν απόδειξη ακαταλληλότητας για λόγους ποιητικής και πολιτικής ηθικής του συγκεκριμένου ποιητή και του συγκεκριμένου ποιήματος... Δεν μπορούν να μιλάνε για εργασία οι κρατικοδίαιτοι τεμπέληδες, για να φέρουμε ένα παράδειγμα... Αντ' αυτού χρησιμοποιήσαμε το αληθινό και οξύτερο ποίημα του Μπρεχτ για την σημασία του ανθρώπινου παράγοντα στον κόσμο... Η δασκάλα αμήχανη, τα παιδιά γελάκια... ωραία πλακίτσα, συνοδευμένη και από το τελικό συμπέρασμα: Ότι γράφουν τα βιβλία του σχολείου, δεν είναι οπωσδήποε το σωστό και αληθινό, όπως επίσης και το τι δηλώνει ο καθένας δεν είναι αυτομάτως αποδεκτό. Ότι επλήθυναν οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες... Πάντως σε μια τάξη δεν τους πέρασε...

Μουρμούρικο ( Ο Βαρυποινίτης )

Από την αρχή ο κόσμος δεν μου κάθονταν καλά
δεν μου έδινε τα λίγα κι ας μη ζήτησα πολλά
Το ριξα κι εγώ στη φύση τα λουλούδια τα πουλιά
κι απ' την πίκρα τον ανθρώπων έβρισκα μιαν αγκαλιά

Από χρέος προς τη φύση και για τίποτα κακό
από χρέος προς τη φύση μ΄έπιασαν για το χασίσι.

Κι έπειτα που λες ο κόσμος μ' έριξε μες στα στενά
να μην ξαναπάρω ανάσα να μη στέκω πουθενά
Γέμισε η ζωή μου σκόνη και κουστούμι ακριβό
στο απυρόβλητο εκείνοι και να την πληρώνω εγώ

Κι έτσι όπως είχα ξεμείνει και για τίποτα κακό
κι έτσι όπως είχα ξεμείνει μ' έπιασαν για κοκαϊνη.

Παραγγελία

Γαλάζιο στο Χνούδι

Δεν σε διαβάζω, σ' ακούω... βάζω το αυτί πάνω στα γράμματα... δεν μπορεί λέω έχουν μέσα δοξαριές από βιολί, αν προσηλωθείς θ' ακούσεις... εκείνη που ζητούσε να τη θάψουν σε μια μουσική... παίρνει κάτι λέξεις και τις εξαγριώνει... τις βουτάει σε εικόνες δηλητηριώδεις της πόλης... τόσο που να βγάλουν το άσπρο αίμα τους... Όμως θα σου βάλω γαλάζιο... γαλάζιο του βυθού ανατολικού πηλίου... να τσακίσει τις λέξεις σου από επιθυμία ουρανού... εσύ κορίτσι... μας μετράς όλους με μέτρο φράσεων υπό απειλή θανάτου... που δεν υπάρχουν ποιητές να τον σηκώσουν πια τον αέρα σου... που δεν βλέπουν σε σένα το επερχόμενο... και πρώτος εγώ... να φαντάζομαι παράθυρα δωματίων πένθους... από όπου έρχονται οι λέξεις σου... σαν κατηγορητήριο γιατί κουράστηκα σε άλλες ευτυχίες... με τόσο πόνο μικρών κοριτσιών γύρω μας... Θα ψελίζω πάντα αδέξια... που δεν θα αξιωθώ μια γραφή... να επιχειρεί καν να γίνει μια συνομιλία... Γι αυτό σου βάζω γαλάζιο... σου βάζω γαλάζιο... γαλάζιο με τόνο κορίτσι... Επειδή σε είδα πριν ακόμα κι από τα λόγια σου... να καις δάφνη στα κεφάλια των ποιητών... που πολύ αγάπησαν μιαν εικόνα σου... και σε αδίκησαν... επειδή δεν υποψιάστηκαν πως υπάρχεις...

Εδώ

Α. Μουρίκη, Ποίημα

Είμαι αδελφούλα κρυφή του ελέους
βλέπεις αυτούς τους πολυελαίους
είναι από τη χειροτονία μου

Έχω κι ένα αληθινό μου κόπρανο του '62
κι όλοι εσείς είστε φτωχοί που δεν έχετε
τέτοιο κόπρανο. Το πιπιλάω...

Και στείλτε δούγιες σε κανένα βαγενά
γιατί έγραψα μια ποιηματάρα να!

Το Τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης

«Κρίμας το κορίτσι» λένε
το κεφάλι τους κουνάν
Τάχατες για μένα κλαίνε
δε μ' απορατάν!

Μες στα σύννεφα βολτάρω
σαν την όμορφη αστραπή
κι ό,τι δώσω κι ό,τι πάρω
γίνεται βροχή.

Βρε παιδιά προσέξετέ με
κόβω κι απ' τις δυο μεριές·
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές

και το βράδυ οπού κυλιέμαι
στα γρασίδια καθενού
λες και κονταροχτυπιέμαι
ντρούγκου-ντρούγκου-ντρου.

Τη χαρά δεν τη γνωρίζω
και τη λύπη την πατώ
Σαν τον άγγελο γυρίζω
πάνω απ' τον γκρεμό.

Ο. Ελύτης

Γκρίζα Διαφήμισις

Με ταις πέντε συλλαβάς
να κι ο "Υαλοκαμβάς"

Της ποιήσεως βιβλίον
το εξώφυλλόν του λείον

κι έναν πίνακα μικρούλη
απ' το Στράτο το Φουντούλη

με ωραία μυστικά
άκρως σουρεαλιστικά

Το γραψε κάποιος Θανάσης
γιος κι αυτός κάποιας ανάσσης

μα χωρίς κανένα μείον
στις εκδόσεις Ενδυμίων

Ξέρετε που θα το βρώ;
Κάνει μόνο πέντε ευρώ.

Υ.Γ. Δεν έχεις παράπονο, την αξιοποιήσαμε την εικόνα...:)

Τραπ

Μόνον όσοι είναι για πούλημα και κανείς δεν τους αγοράζει έχουν προθέσεις χύμα από απελπισία και τις επιδεικνύουν... Ένας ωραίος τρόπος είναι να τους αφήνεις στις διαμάχες να σου αποδίδουν προθέσεις, από τις δικές τους, χωρίς να αντιδράς... Να τους αφήνεις έτσι πλανημένους να σου αποδίδουν προθέσεις και να μετράς την ανθρώπινη βλακεία που ξυπνάει η ακάλυπτη φιλοδοξία. Γιατί ενώ εκείνοι πιστεύουν ότι σε τακτοποίησαν στο αναμενόμενο του ορίζοντά τους, βρίσκονται γελασμένοι και επι πλέον έχοντας αποκαλύψει τους βαθύτερους πόθους τους. Μέχρι τη στιγμή που η πράξη σου θα δείξει ότι ζείτε σε διαφορετικούς κόσμους, μέχρι που θα καταλάβουν ότι ο κόσμος δεν είναι παζάρι όπου ο κάθε πικραμένος καταθέτει εναγωνίως και μετά χαρτοσήμου το ονειράκι του... ότι η ζωή είναι πιο σύνθετη από το να ακαλουθείς τη επιφάνεια του γούστου που σου χαράζουν οι δημοσιογράφοι και η επικαιρότητα... πως η ζωή μπορεί ακόμα να παράγει νόημα σε όσους πληρώνουν το κόστος, ένα νόημα που νέμεται την αντιδημοτικότητα του κοπαδιού... που στοχάζεται ήρεμα πάνω από το πάθος της καθημερινής λάσπης, και που λείπει από τη ζωή ακόμα και αυτών που πιστεύουν οτι διαφέρουν και είναι στο απυρόβλητο. Των φιλοτέχνων. Κυρίως αυτών.

Το Καμένο Όνειρο Πουλάει

"Θα κάνεις λόγια το γάλα της μάνας που δε σου δωσε"
έτσι είπε, και έκτοτε φεύγω και πίσω μυρίζει καμένο
από αποτυχία λόγων να το μερώσουν όνειρο. Πόσοι
αφημένοι ικανοί κι ωστόσω στα ερείπια των προθέσεων
για κάτι που θα άλλαζε μεμιάς τον άξονα του κόσμου
του δικού τους πρώτα γιατί δεν περισσεύει άλλος
στο μικρό κρατίδιο του καθρέφτη τους όπου γεννιέται
σαν έργο τέχνης πια και η αρρώστια τους. Το καμένο
όνειρο πουλάει βάζει σε κίνηση μιαν αφθονία μάταιου
σε κάνει ποιητή της τελικής αποτυχίας σου εξαρχής
το αναγκαίο σκουπίδι από τέχνης στη ζωή του δημιουργού
Τους θυμάμαι κι έχω ξοδέψει αρκετούς ως εδώ
να προσποιούνται εκλεκτούς του καπνού της φήμης
που πάνω τους εξευγένησα τις προσθέσεις μου
να παίρνω γραμμή από έναν πολικό αόρατο
γεμάτο από εν θανάτω ζωντανούς κι αγέννητους
Είναι πολλοί αυτοί που αφήνεις πίσω υλακώντας
μιαν αδυναμία πένθους για ότι δεν τους δόθηκε
τόσο που κάποτε ένα ποσοστό απ' ότι γράφεις
είναι πλην με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία
ένα είδος λευκοπλάστη για τα καμένα τους όνειρα.

Στιγμές Αέρα

Ο Υπερπραγματιστής

Κάνει μόνο κικιρίκου
με σκατά του Εμπειρίκου.
Και αυτό είν' όλο κι όλο.
Πού να βρει δικό του κώλο.

Στράτος Φουντούλης, φύλλο 29

οφειλόμενες απαντήσεις μένουν συχνά στη λήθη, διευκρινίσεις που κουράζουν• που σπρώχνουν ονόματα πολλά στο σκοτάδι. διευκρινίσεις: ενοχλητικοί λεκέδες κηλιδώνουν μαραμένες ελπίδες στη μηχανή του χρόνου. ποια Ιστορία, δεν υπάρχει Ιστορία, η μια αντικαθίσταται από μιαν άλλη• όλες στην ευχέρεια των χειριστών του χρόνου, όλες εκτός της Σαρκαστικής που• διανύει απόσταση μικρή, αυτή που σε χωρίζει από ήδη απαλλαγμένες παρουσίες. απάντησε λοιπόν στις αποθηκευμένες κλήσεις του τηλεφωνητή, γέλιο μπορεί να τρύπωσε χτες βράδυ από μακρινό• φωτισμένο παράθυρο. κοντά σου άλλοι παραμένουν στο σκοτάδι• σιωπηλοί, μην το

ξεχνάς.

Ελεγεία

Εισοδηματίες του ανέφικτου, έστω. Χάνεται
εύκολα η γνώση πως ο λόγος δεν θα συμπέσει
με τον κόσμο του ποτέ. Πως ο άνθρωπος είναι
μια τυφλή μηχανή πένθους από εκ γενετής...
Ο διαβαστός πόνος προηγείται σχεδόν πάντοτε
του αληθινού, άδεια κελύφη λόγων τραγουδάνε
τα παιδιά ως την ώρα που θα τα εκπληρώσουν
με σάρκα και οστά φλέβες και δόντια, γιατί
κανένας δεν ξεφεύγει από τον πόνο που του αναλογεί
από τον έρωτα που του αναλογεί να σώσει.
Και θέλει άσπρο τοίχο για να μάθεις ν' αφήνεις
λόγια στα θεμέλια των σπλάχνων σου ώστε
να γίνουν κόρες της αμιλησιάς οι ώρες σου.
Εκεί που θα έπρεπε ακριβώς να σωπαίνουν
αγορεύουν οι εκβαρβαρισμένοι της γραφής
βουτηγμένοι κι όλας ως τη μέση σε οξύ φιλοδοξίας
και μηχανόλαδα. Ω λύπη μου, λύπη από
παιδικό μεσημέρι κι ομορφιά αμοίραστη
ο μισός όχι εκ του κόσμου και το ένιωθα
πως ήταν κιόλας νεύματα της μοίρας
αυτό το να πιάνεις το σπλάχνο του άλλου
αποκάτω και να το σέρνουνε τα λόγια σου
σε ωραίους κήπους με κλάμα του αμίλητου.
Πως οι λέξεις είναι κάτι ζώα λυτά και άγρια
με δυσκολίες κοριτσιού που θέλει και φοβάται
των κορμιών τον έρωτα πως δεν έχει έλεος
αυτή απόσταση ανάμεσα στο αμεταποίητο του βίου
και την αποποίηση που ζητάει να καλύψει
την αταξία του ορατού στην σύνταξη ενός αόρατου
που η επιφάνεια του είναι όλο λέξεις και διάβρωση
από έκθεση στην απονιά του ανθρώπου
που θέλει τιμωρία στον άλλον ότι δεν του δόθηκε.
Υπο την απειλή σιωπής παραδίδεται το ποίημα
υπό την απειλή αποχωρισμού ο έρωτας και η ζωή
υπό την διαρκή απειλή θανάτου μας δωρίστηκε ως εδώ.
Γι αυτό αποβλέποντας σ' εκείνον που δεν έχει
λόγια και ζητάει την ξενιτειά σου να μιλήσει ο πόνος του
διασπάθησε με αγάπη ότι σου δόθηκε πικρό
να του γυρίζεις θετικά το πρόσιμο στο μέρος του ανθρώπου.
Ότι αρχίζει σαν φιλοδοξία μένει ατέλειωτο
αν δεν τελειώσει όπως προσευχή σ' ένα θεό
που κάλλιστα μπορεί να μην υπάρχει
κι από την απουσία του να σώζει ακόμα ανθρώπους.
Προνόμιο δεν ήτανε ότι σου δόθηκε γι αυτό
ν' αφήνεις στη σιωπή των άλλων όταν δίνουν
στιγμούλες από σάρκα στα αέρινα των λέξεων
μικρά νευμάτων άλφα από του ευχαριστώ.

Δεύτερη

Τι σου ζήτησα καλή μου
και μου τά 'σπασες
να περνάς απ' τη ζωή μου
όπως κι όταν θες

Τι σου ζήτησα καλή μου
κι έχεις δικαιώματα
Απ' την άσφαλτο σε πάω
κι όλο εσύ απ' τα χώματα.

Κάνε ότι σου γουστάρει
κι από μένα λεύτερη
βλέπω μόνη σου να τρέχεις
και να βγαίνεις δεύτερη.

Παραγγελία

Ο Βασιλεύς της Βουλής των Ελλήνων

Ποιός Παπανδρέου, Καραμανλής και Μητσοτάκης,
ο αληθινός βασιλεύς της Βουλής των Ελλήνων
είναι ο εφημεριδοπώλης της...

Μονοπωλιακά μια οικογένεια νέμεται
ακλόνητη τον τζίρο που δεν είναι ευκαταφρόνητος
και δεν κουνιέται με καμία κυβέρνηση που λένε...:)

Μπορώ να φανταστώ σαν εκδίκηση μια ιστορία
που να αρχίζει σε κάποιο χωριό της Πελοποννήσου
με κάποιο φτωχαδάκι...:)

Τι είναι όλοι αυτοί; Περαστικοί πελάτες
ενός μονπωλίου που τους βλέπει να περνάνε
και να φεύγουν από το θρόνο του περιπτέρου του...:)

Η εκδίκηση του κάθε πρωϊνού καφενόβιου
καθ' άπασαν την επικράτειαν της χώρας.

Έχω, έχωωωω!, Ρούλα Καραμήτρου

Πάμε το λοιπόν
Μισό πακέτο ουρανός
Μια εξάδα ποδήλατα
Μια οκά άσπρα πουκάμισα
Δυο σέσουλες κόκκινο χοντροκομμένο
Λίγο κίτρινο για μυρωδιά
Τρεις χούφτες γαρύφαλλα
Δέκα οριές αλύχτησμα
Και μια πρέζα μάνα, απ την καλή
Ολντού μπακαλάκο
Το βγάλαμε και σήμερα το μεροκάματο

Άντε κι αύριο προσφορά
Το τσουβάλι με τους λυγμούς
Μαμούνι έπιασε!

Υ.Γ. Με το ήθος του Παναγιώτη Πανά προς Βαλαωρίτη.
Η καλύτερη ως τώρα κριτική της διαδικτυακής ποίησης...:)

Θεοδόσης Βολκώφ, Επίγραμμα

Το παντελόνι κυνηγά συνέχεια το φουστάνι
και το μαντήλι πού ‘πεσε το αφήνω στο κενό.
Κυρίες, υπάρχουν Κύριοι. Κι εγώ σα νά ‘χω κάνει
πολλά. Κάπου βαρέθηκα το ρόλο το γνωστό.

Αντώνης Αντωνάκος Αναμνήσεις από τη λίμνη Ζηρού

Φτάσαμε στης Φρειδερίκης τα χαλάσματα
εγώ στραβάδι που ξαπλώνει με σένα στα χόρτα
σοβάς η ψυχή μου ανταμώνοντας σφήκες, άσεμνη φάρα
που τρυπάν το δέρμα με γύρη.

Κάναμε της λίμνης το γύρω με αθλητικό στρωτό
οξύνοντας το πνεύμα ντοπάροντας τους μυς
ντερλικώνοντας πευκοβελόνες και τροπάρια της Κασσιανής
ναι!
Έβγαλα συμπέρασμα τα ψοφίμια πως
είναι μια ποσότητα ζωής
και είμαι βαθύς υπερφίαλος φαρσέρ ποιητής
δέσμιος κάθε μεσ’ το δάσος γυμνής.
Το’ πα στο φίλο μου που ακολουθούσε
σαν ανάσα χιονιού ιδρωμένος και μου είπε
για έναν μαλάκα που’ χει όμορφη γυναίκα
που την έχουν πάρει όλοι με τα μάτια
μου είπε πως, ο εν λόγω μαλάκας σώθηκε τελευταία στιγμή
από βέβαιο γκρεμό
γιατί πιάστηκε από κλαρί κάνωντας σβούρα Νουρέγιεφ.

Φίδια δε βρήκαμε στο λιμνίσιο σύμπαν
μόνο Βιετκόνγκ προσκόπους που ψαλλιδίζανε άρθρα του αρανίτση
κάνοντας λαχειοφόρο λέξεων.
Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου βρέθηκε μπροστά μας
με τα μπέκ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας
σαν τσουτσούνες κάτω απ’ την κοιλιά του θεού
που κάτι κοτσύφια έπαιρναν το λουτρό τους
και κάτι μάγκες αφόδευαν το τελευταίο πόνημα
της Ζυράνας Ζατέλη
μιας
και οι σκέψεις φτιάχνονται στο μπλέντερ του στομαχιού
και οι περιττές λεπτομέρειες είναι για το κοπάδι
χαριτωμένη ευαισθησία
μπουκώνοντας
αγάμητες τριαντάρες στις πλάζ
λιαστές γυαλιστερές
μέλλουσες νευρασθενικές
κρυφοκαυλιάρες που τα δίνουν όλα στο μάστερ.

Και με κόπο ανασύρω σκέψεις γριές
απ’ τα τηγάνια στις αλυκές και τα ξερνώ όλα μπροστά
σαν κινέζος στην ύφεση
με μπιχλιμπίδια
αγιορείτης
βουδιστής
ωσάν μοναχός παθιασμένος αδίστακτος στα δημόσια λουτρά
να ουρήσω θέλω να συλλάβω το νόημα της παραβολής.
Λέω στο φίλο
οι ιδέες κουράζουν δες αχνό
μ’ αυτός τη βρίσκει με βιβλία θρησκευτικά σανό θεολογικό.
Και λέω σε μένα καύλα είναι θα περάσει
ο κάμπος είναι μπροστά η Άρτα του Ζέρβα με τα ωραία μπετά
βυζαρού της εθνικής με τα λαμπρά κωλάδικα
παρηγορίτησες φοράδες με τα μπούτια ανοιχτά
που’ χουν στα μάγουλα του Τσαουσέσκου χάδι νωπό
και ασθενική προφορά για να ερεθίζουν τους παγουράδες
να καβαλικεύουν ντάτσουν κα μερσεντές
μωλωπισμένα καυλιά από σπιτίσιο σεξ.

Πέρσες αρβανίτες με το ήπαρ κουρελαρία
με τα σκοτωμένα γατιά στο φτερό και
το λαό μεταξωτό στις φαβέλες.
Εθνικόφρονα βαρύμαγκα δουλευταρά
την ιστορία να γράφει με SMS
βραδύγλωσσος
λαζός
καύχημα των δασκάλων του
και της πλέμπας της γηπεδικής με το φουρό από συνθήματα
των ορίτζιναλ που ριγούν αλοιφή φρέσκια μαστούρα
και μαμάδικο συναίσθημα σβουριχτό και
οι Ωραίες κυρίες είναι που ακονίζουν τα όπλα τους
στο λιμνίσιο νερό
δίπλα στους σπάγκους απ’ τους πιασμένους αετούς
στα κλαδιά
κι απ’ τα χείλη τους κρέμονται τα φεγγαρίσια σκυλιά
που γουστάρουν γαμήσι στεγνό στη Σκουφά
και στις όχθες του Λούρου ξύσιμο μέχρι θανάτου.
Το λέτσο χοροπηδηχτό αντινομάρχη ακολουθώντας
που του καρφώνει την κυρά ένας τσαγκάρης
λογοτέχνης
ψάλτης και φυσιολάτρης και
μολονότι σώβρακο με λουλουδάκια φορεί
οργανωτής είναι πασόκος αμείλιχτος και
τρυφερά κορίτσια τον αγαπούν μα δεν το ξέρει
δρόμος κατήφορος με τα μνημόσυνα γης μαδιάμ
στο σφριγηλό της κολώνας κορμί
και δήθεν φιγουρίνι
ποζάρεις στις φασκιές του στα σπάργανα, ποιητικός
τη δόξα παίρνοντας
του αιμοσταγούς ποιητή που συγγράφει στη λίγδα
παράπονα για γκόμενες ψηλομύτες και παγκήρια
σε παραπλεύρων χωριό.
Ω! το παγκάρι είναι η κλειτορίς του ναού
το’ χω γράψει ξανά και οι λέκσεις που λες είν’ κλεμμένες
και καθώς
φανέλα αλλάζουμε απ’ τον ιδρώτα συνωμοτικά
δε μιλάμε για τέχνη μα για βρακιά
κιλοτάκια σχισμένα που εγίναν θυσία
πριν
να σαλιώσει η γλώσσα την πληγή από κάτω
πριν, να βαρέσει τα κύτταρα ρεύμα
καθώς λεν
τα μυθεύματα καθώς
λεν τα χαρτιά.

Και άλλα εδώ